Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τις γλωσσικές ταυτότητες μέσω της γεωγραφικής ποικιλίας σε κείμενα μαζικής κουλτούρας. Στο πλαίσιο της μελέτης αξιοποιήθηκε ως κείμενο μαζικής κουλτούρας ένα δίωρο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «Επτά θανάσιμες πεθερές».

Το Χειμάδι, παλιότερα γνωστό ως Σουφλάρ και Σουφλάρι, δεν είναι απλώς ένας οικισμός της δημοτικής ενότητας Νέσσωνος στον Δήμο Τεμπών, είναι ένας τόπος που κουβαλά τη σιωπηλή αξιοπρέπεια της βλάχικης ζωής, της νομαδικής διαδρομής και της μόνιμης εγκατάστασης.

Μια από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακές μετακινήσεις που συνέβη στον Ελλαδικό χώρο ήταν η μαζική μετανάστευση βλάχικων οικισμών της Ηπείρου η οποία ξεκίνησε τον 17ο, συνεχίσθηκε τον 18ο αιώνα και κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα.

Αντικείμενο της έρευνας αποτελούν τα παραδοσιακά υφαντά της Μηλιάς Μετσόβου. Τα υφαντά είναι χαρακτηριστικά της βλάχικης παράδοσης και διακρίνονται για τη γεωμετρική τους σύνθεση.

Από του Αη Γιωργιού (την Ανοιξη) ως τον Αη Δημήτρη (Φθινόπωρο) ο οικισμός Ιστόκ έσφυζε από ζωή με περίπου 200 οικογένειες να δραστηριοποιούνται με χιλιάδες ζώα (πρόβατα κυρίως).

Απόρρητα έγγραφα της διεύθυνσης αλλοδαπών το 1943 καταδεικνύουν πως η επιλογή ταυτοτήτων στα χρόνια της ιταλογερμανικής κατοχής ήταν ρευστή και καθορίζονταν από παράγοντες όχι πάντα αποκλειστικά ιδεολογικούς.